Het gezinsonderzoek

Voor het eerst hebben we echt last gehad van de lange wachttijden in de adoptieprocedure. Lange tijd heeft het adoptietraject parallel gelopen aan de icsi behandelingen en voelde het dus niet direct als wachten. Vanaf 5 oktober 2014 hebben we gewacht op een uitnodiging van de Raad van de Kinderbescherming om te starten met het gezinsonderzoek. Van andere mensen hoorden we dat ze eigenlijk direct werden uitgenodigd voor het gesprek, maar helaas liep dat bij ons anders. We zijn de dupe geworden van personeel wat is weggegaan en waar nieuw, onervaren personeel voor is teruggekomen. Hierdoor kreeg de Raad en wij te maken met een wachtlijst. Maar 11 februari 2015 kwam dan eindelijk een mevrouw van de Raad van de Kinderbescherming bij ons thuis voor het eerste gesprek. Hoewel we geen moment getwijfeld hebben of we onze beginseltoestemming wel zouden krijgen, was het toch wel spannend. Het huis netjes aan kant, iets lekkers voor bij de koffie gebakken…laat maar komen :-). Het gesprek (3 uur lang) ging goed, maar was ook best wel zwaar. Uiteraard moesten we vertellen waarom wij graag een kindje uit het buitenland willen adopteren, maar ook moesten we verklaren dat we ons kind volgens het Nederlands recht aanmelden en dat we het laten inenten. We kregen ook huiswerk voor het volgende gesprek. We moesten ieder persoonlijk een levensverhaal schrijven en daarnaast een gezamenlijk verhaal. Hierin moesten we schrijven over onze opvoeding, opleiding/werk, hobbies, verlieservaringen en nog veel meer en vooral ook hoe je je overal bij voelt/hebt gevoeld. We kregen ook een vragenlijst over allerlei soorten special needs waarvan we moesten aangeven of we dit willen ja of nee, wat de opvoedingsvraag is bij die betreffende special need en wat wij aan kwaliteiten bezitten om aan deze opvoedingsvraag te voldoen. Ook moesten we aangeven of we voor 1 of 2 kinderen tegelijk kiezen, welke eigenschappen daar volgens ons voor nodig zijn, welke eigenschappen wij bezitten en wat onze ervaring is met 2 kinderen tegelijk.

Op 10 maart 2015 hadden we het 2^e gesprek. Deze zou eerst weer bij ons thuis zijn, maar werd later toch op kantoor bij de Raad van de Kinderbescherming. We gingen nu ons huiswerk bespreken. Over het levensverhaal stelde ze geen vragen, maar over de special need lijst des te meer. Wat als jullie kind gepest wordt? Wat als jullie kind geopereerd moet worden? Waarom kiezen jullie wel voor die special need en niet voor die? En hebben jullie ook gesproken met familie/vrienden hierover? Waarom willen jullie allebei blijven werken. We werden wel aardig diep aan de tand gevoeld. Aan het einde van het gesprek werd gelukkig al duidelijk dat we onze toestemming sowieso krijgen! Fijn! De vraag die nog open bleef staan was of we toestemming krijgen voor 1 kind tegelijk of 2 kinderen tegelijk. Het zou mooi zijn als we goedgekeurd worden voor opname van 2 kinderen tegelijk. Dit kunnen dan broertjes/zusjes zijn (biologische sibling) of 2 dikke vriendjes die ze niet uit elkaar willen halen (sociale sibling). Je wordt hier niet zomaar voor goedgekeurd. Ze willen echt aantoonbare ervaring in de omgang met 2 kinderen welke verder gaat dan een middagje oppassen.

Op 18 maart 2015 krijgen we over de mail nog een aantal vragen van de Raad. Zijn we bereid foto’s van ons kindje op te sturen naar de biologische ouders? Zijn we bereid de oorspronkelijk naam van het kindje over te nemen? En nog een aantal vragen.

25 maart 2015 gaan ze over ons vergaderen en dan horen we definitief over onze toestemming en of dit voor 1 of 2 kinderen tegelijk is.