Maandag 10 oktober om 9.00 uur moesten we klaar staan in
de lobby om vervolgens om half 10 met de taxi bij het registratiekantoor aan te
komen. Als we daar aan komen zijn er al een paar kindjes bij hun ouders! We
kijken snel om ons heen, maar Xian is er nog niet. We kijken onze ogen uit naar
een stel waarbij het meisje super gelukkig lijkt te zijn met haar papa en mama,
maar ook naar een meisje van een jaar of 6 die vreselijk veel verdriet heeft.
Oeh…hoe zou dat bij ons gaan?
Angela is druk bezig met papierwerk en wij blijven naar
de deur kijken. En dan….zien we Xian! We stoten Angela snel aan en geven haar
de iPhone om te filmen. We snellen naar Xian toe. Wat een schatje. Hij heeft
een geel joggingspakje aan en een grote rugtas van Cars op zijn rug. Hij heeft
een bal in zijn hand. Dit is gewoon onze zoon! Hij wordt aangemoedigd om de bal
te gooien en Frank vangt hem op, ze gooien eventjes wat over. Dan gaan we terug
naar ons plekje met onze spullen. Ineens begint Xian wel wat te huilen. We
laten hem de auto zien die we hebben meegenomen in zijn rugtasje (van ons voor
hem) en rijden met het autootje over en weer. Hoewel hij blijft snikken, gaat
dit perfect zo. Later gaan we nog even bij een jongetje zitten die uit
hetzelfde kindertehuis komt. Dit jongetje is 5 en wordt geadopteerd door
Amerikanen. Dit jongetje springt zijn vader steeds in zijn armen en legt heel
snel allerlei puzzels in elkaar. Xian gaat dicht tegen het jongetje aan zitten,
maar het jongetje heeft geen aandacht voor Xian. Zielig om te zien.
Er loopt ook een klein meisje rond die elke keer een keel
op zet als ze niet gedaan krijgt wat ze wil. Ze grist bijna een koekje bij Xian
uit zijn hand en banjert door alles en iedereen heen. Grappig al die
verschillen tussen kinderen.
We zetten heel veel handtekeningen en rode duimpjes. Xian
moet zijn hele hand in de rode inkt drukken, dat vindt hij wel interessant. Als
het papierwerk rond is voor die dag, moeten we nog een foto maken van ons drieën
in een fotoshop en daarna gaan we terug naar het hotel. We trekken samen met
Angela het veel te warme joggingspakje uit en hijsen Xian in onze meegebrachte
kleren. Nu gaat het echt beginnen! Angela gaat naar haar eigen kamer en geeft
aan dat altijd op haar deur kunnen kloppen als er iets is. Ook midden in de
nacht. Zij kan dan in het Chinees uitleggen aan Xian wat er allemaal gebeurd.
Gelukkig hebben we haar niet nodig. We spelen lekker samen en eten noedels. Met
het naar bed gaan, komt Angela wel even helpen. We doen Xian in bad, poetsen
zijn tanden en daarna pyjama aan en naar bedje. Wow wat een dag!
Helaas is het filmpje van de 1e ontmoeting te groot om toe te voegen aan het blog, maar hier ook een leuke met het rode handje.
 |
| Rode duimpjes voor Xian |
 |
| Lekker noedels eten |
 |
| Met papa boekje lezen |
Geen opmerkingen:
Een reactie posten